TANIEC ORIENTALNY

Raqs Sharqi (taniec orientalny) to arabska nazwa tańca, który w Europie jest bardziej znany pod nazwą taniec brzucha lub taniec arabski.  Pojęcie to nie określa jednego rodzaju tańca, ale wiele różnych stylów tanecznych spotykanych w krajach Bliskiego Wschodu i Afryki Północnej.

 Jest to tradycyjnie taniec solowy wykonywany głównie przez kobiety. Charakteryzuje się miękkimi ruchami tułowia i rąk oraz dynamicznymi ruchami bioder. Jest silnie związany z rytmem, który tancerka ma za zadanie jak najdokładniej odzwierciedlić. W zależności od muzyki i jej interpretacji ruchy mogą być energiczne lub delikatne i płynne. Jest to bardzo kobiecy, zmysłowy i pełen wdzięku taniec, który przy całej swej kokieterii pozostaje elegancki.

 Sztuka ta doskonale wpływa na zdrowie i samopoczucie kobiet. Ćwiczony regularnie poprawia kondycję i wzmacnia mięśnie brzucha, miednicy, nóg i ramion. Ruchy nabierają gracji i znacznie wzrasta świadomość ciała. Mijają bóle kręgosłupa oraz bóle menstruacyjne. Niebagatelne znaczenie ma również fakt, iż niemal u wszystkich miłośniczek tańca brzucha można zaobserwować wzrost samoakceptacji i pewności siebie.

 

HISTORIA

Taniec orientalny narodził się w krajach Bliskiego Wschodu i Afryki Północnej. Na temat jego dokładnego pochodzenia  jest wiele teorii. Jedna z nich wywodzi taniec orientalny od pogańskich kultów  bogini płodności.  Jednak tańczono nie tylko podczas obrzędów religijnych, ale także z okazji uroczystości świeckich jak wesela, narodziny dziecka i spotkania rodzinne. Dobre tancerki  były wysoko cenione w społeczeństwie.

 Z biegiem lat wytworzyła się grupa wysokiej klasy artystek zwanych awalim. Zajmowały się one nie tylko tańcem, ale też muzyką i recytowaniem poezji. Obcy mężczyźni mieli zakaz wstępu do haremów, więc awalim jako wykształcone kobiety zajmowały się także wychowywaniem młodych dziewcząt w haremach.

 Awalim tańczyły przede wszstkim w domach bogatych ludzi. Dla osób mniej zamożnych pozostawało podziwianie tancerek zwanych gawazee, które można było spotkać na wolnym powietrzu. Gawazee jest nazwą plemienia żyjącego do dzisiaj w południowym Egipcie.

 Przełom w rozwoju tańca brzucha miał miejsce za czasów panowania Imperium Ottomańskiego w Egipcie, który masowo odwiedzali wówczas malarze orientaliści. Ich dzieła przedstawiały tancerki oraz wnętrza haremów.  Daleki on był od rzeczywistości. Malarstwo orientalistów, choć inspirowane światem arabskim, oparte było przede wszystkim na ich własnych wyobrażeniach. Nie znali oni bowiem realiów haremu, do którego nie mieli prawa wstępu. Choć nieprawdziwy taki wizerunek kobiety arabskiej spopularyzował się, a nawet wpłynął na rozwój tańca brzucha na Zachodzie.

 W roku 1893 miało miejsce wydarzenie, które zapoczątkowało wielki boom na taniec orientalny na Zachodzie. Wtedy na światowych targach w Chicago wystąpiła tancerka o pseudonimie artystycznym Little Egypt, której pokaz wywołał zachwyt publiczności, ale i wiele kontrowersji. Bardzo swobodne ruchy bioder tej tancerki były uważane za szokujące.  Prawdopodobnie w tym czasie po raz pierwszy użyto określenia „taniec brzucha” dla tańca orientalnego, które było wcześniej dla Arabów nieznane. Powiązanie tej nazwy z występami Little Egypt przyczyniło się do powstania negatywnego stereotypu tańca orientalnego, który niestety przetrwał do dziś.

 Strój tancerek znacznie się zmienił.  Pierwotnie zakrywał on całe ciało kobiety.  Współcześnie znane kostiumy składające się z błyszczącego stanika i pasa zakładanego na spódnicę powstały w Hollywood na potrzeby powstających tam filmów. Dopiero później styl ten przejęły egipskie tancerki.

 Dla europejskiej kultury tę sztukę ponownie odkryła w latach 20. XX wieku Isadora Duncan - legenda tańca nowoczesnego. Na światowe sceny taniec orientalny wprowadził Reda Mahmoud, który opracował specjalną technikę kroków i choreografie widoczne dla dużych widowni teatralnych.

 Dziś taniec brzucha cieszy się co raz większą popularnością na całym świecie. Dla tancerek stanowi formę relaksu i możliwość wyrażenia emocji, a dla widza jest wspaniałym widowiskiem o którym długo nie można zapomnieć.

ATS

 American Tribal Style (w skrócie ATS) to nowoczesna odmiana tańca o charakterze etnicznym opierająca się na grupowej improwizacji. W czasie tańca grupa tancerek naśladuje ruchy improwizującej liderki stojącej z przodu. Synchronizacja odbywa się dzięki niezauważalnej dla widza komunikacji między tancerkami. Te specyficzne sygnały sprawiają, że grupa może tańczyć efektowne układy, nie ucząc się na pamięć choreografii, a liderka może się wielokrotnie zmianiać podczas pojedynczego tańca. Figury są zaczerpnięte z  kilku gatunków tanecznych. Można tam odnaleźć elementy tańca brzucha,  hinduskiego jak i flamenco. Jako prekursorkę tego stylu uważa się Carolenę Nericcio (założycielkę formacji FatChanceBellyDance).

 Strój do ATS-u jest inspirowany wieloma kulturami (m.in. Północnych Indii, Środkowego Wschodu i Afryki). Charakterystyczne są:

-        obszerna długa spódnica

-        szerokie spodnie „haremki”

-        pas ozdobiony prawdziwymi monetami, muszlami kauri, lusterkami i chwostami

-        choli (rodzaj dopasowanej bluzki odsłaniającej brzuch, a także często plecy)

-        stanik bogato zdobiony monetami (zakładany na choli)

-        duża liczba etnicznej oksydowanej biżuterii

-        kwiaty we włosach, czasem turbany

 W postawie tancerek ATS-u widoczna jest siła, duma i więź ze swoim „plemieniem”(ang. tribe).